Człowiek pięćdziesięciu tysięcy książek. Biografia Umberto Eco

Mar 12, 2016 by

Człowiek pięćdziesięciu tysięcy książek.  Biografia Umberto Eco

Żyjemy dla książek!”

Imię róży

„Wszystko jest uczynione z niczego, lecz by to pojąć, trzeba mieć duszę, która, choć tak znikoma, nie jest przecież nicością” – życie i kariera.

Humanista i wielki intelektualista w pełnym tych słów znaczeniu. Filozof, pisarz, felietonista, badacz semiotyki i semiologii, profesor uniwersytecki, z zamiłowania mediewista. To tylko niektóre z tytułów określających Umberto Eco.

Urodził się w miasteczku Allesandria 5 stycznia 1932 roku i zmarł w tym roku, 19 lutego w Mediolanie mając 84 lata. Szkoła salezjańska i studia w Turynie miały znaczący wpływ na obranie życiowej ścieżki. Ogromne znaczenie mieli także artyści z telewizji RAI, w której pracował do końca lat 50. W tym momencie swojego życia, ze względu na fascynację nowym medium, jakim była telewizja, zaczął pisać różnego rodzaju artykuły – w tym i swoje słynne felietony.

„Po co pisać powieści? Lepiej napisać na nowo Historię, która następnie stanie się rzeczywistością” – twórczość.

Obrona pracy o św. Tomaszu z Akwinu związała Umberto mocno ze światem naukowym, który de facto współtworzył dzięki swojej działalności i twórczości. Nadal publikował swoje felietony w L’Espresso, które wydał w postaci książki o tytule Zapiski na pudełku od zapałek. Utworzył ponadto wydział studiów medioznawczych w uniwersytecie San Marino, a pod koniec życia zarządzał Wyższą Szkołą Studiów Humanistycznych w Bolonii. Wykładał także na uniwersytetach w Harvardzie, Sorbonie, Turynie, Bolonii i Florencji, przy czym w dwóch ostatnich otrzymał tytuł profesora. Doceniając Umberto za życia, uhonorowano go aż trzydziestoma dwoma tytułami doktora Honoris Causa. Dowody uznania przekazały mu również dwie polskie uczelnie: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie w 1995 roku oraz w zeszłym roku Uniwersytet Łódzki.

Światowy rozgłos Umberto Eco zyskał dzięki głośnej i docenianej do dziś powieści Imię róży (wyd. w 1980 r., zekranizowana w 1986r.). Jej sprzedaż oszacował na nie wyższą niż trzy tysiące egzemplarzy, aczkolwiek została przetłumaczona na 44 języki i sprzedana w ponad trzydziestomilionowym nakładzie.

Poza Imieniem róży, jednymi w ważniejszych i znamienitszych spośród jego dzieł są: Wahadło Foucaulta (wyd. 1988), Wyspa dnia poprzedniego (wyd. 1994), Baudolino (wyd. 2000), Tajemniczy Płomień królowej Loany (wyd. 2004) oraz Cmentarz w Pradze (wyd. 2010).

„Pustka jest niebytem, ale niebytu nie ma, ergo nie ma pustki” – człowiek pięćdziesięciu tysięcy książek.

Miesiąc temu pożegnaliśmy Umberto Eco. Zmarł na raka trzustki. Został pochowany w Zamku Sforzów w Mediolanie.

Dzięki pokaźnym zbiorom najróżniejszych książek (ok. 50 000!) oraz ogromnej ilości stworzonych tekstów, opracowań, felietonów i powieści zaskarbił sobie miano bibliofila. Ponadto swoją twórczość jeszcze cztery lata temu określił w następujący sposób: Piszę z myślą o okresie, gdy tych, którzy mnie krytykują, nie będzie już na świecie. I powiedział prawdę, ponieważ to, co wyszło spod jego pióra, niewątpliwie zawiera uniwersalny przekaz, który będzie aktualny nawet za 2 000 lat.

Related Posts

Share This